Niezmiernie doniosłym elementem strategii rozwoju firmy z branży nieruchomości jest skuteczne pozycjonowanie jej strony internetowej. Co przez to rozumieć? Już tłumaczę. Skuteczne pozycjonowanie ma na celu osiągnięcie takiego stanu, w którym internauta, starający się znaleźć czy to mieszkanie, czy to dom, trafia w pierwszej kolejności na stronę naszej agencji nieruchomości.
Dlaczego jest to takie ważne? Tego specjalnie nie ma sensu tłumaczyć, bo każdy wie, jak ważną rolę w kontaktach społecznych i biznesowych spełnia obecnie sieć. To w Internecie rozpoczyna się większość poszukiwań dóbr, które chcemy nabyć, więc licząca na zyski agencja nieruchomości musi dążyć do tego, by przyciągać do swej firmy jak największą ilość klientów właśnie przez stronę www.
A więc powinna uskutecznić takie działania, by potencjalny klient, wpisujący w wyszukiwarce zapytania typu: domy Bielsko, nieruchomości Bielsko Biała, agencje nieruchomości Bielsko Biała, mieszkania Bielsko, możliwie szybko trafił na stronę agencji. Bo tylko wtedy będzie mógł skorzystać z jej oferty.

Masz nadwyżki kapitału? Nie wiesz jak zagospodarować pieniądze? Wiesz, że w przyszłości czeka cię szereg sytuacji w których będziesz potrzebował kapitału? Gratulacje – właśnie dołączyłeś do kilkuprocentowego grona ludzi, którzy uświadamiają sobie potrzebę oszczędzania. Na co zatem zwrócić uwagę i od czego rozpocząć przygodę z pojęciem jakim jest rynek finansowy. Fundament naszego rozważania powinien stanowić cel. Ludzie zdają sobie sprawę, że tak naprawdę jest jeden cel który stoi przed każdym z nas – emerytura, i to właśnie na niej skupimy nasze myśli. Wyznaczenie celu daje nam możliwość określenie czasu, który nam pozostał do jego realizacji. I tu wkracza do „akcji” rynek finansowy. Jak zabezpieczyć cel jakim jest emerytura korzystając z dobrodziejstw pojęcia rynek finansowy? Mamy wiele możliwości. Oczywiście istnieje ogromna potrzeba wyboru produktu, który zagwarantuje nam odpowiednie korzyści. W przypadku inwestycji długoterminowej, a taką zawsze będzie emerytura musimy mieć pewność elastyczności produktu i możliwości jego dopasowania do zmieniających się warunków klienta. Czy takie produkty istnieją? Oczywiście, że tak. Musimy je tylko odpowiednio odnaleźć i wyselekcjonować, sami lub z pomocą osoby kompetentnej – a takich na rynku pojawia się coraz więcej…

teledyski POP zaskakują częstokroć nie tylko nowatorską formą, ale też radykalnym przesłaniem. W pewnych sytuacjach - zbyt radykalnym. Doświadczyła tego niedawno Madonna, której pacyfistyczny teledysk spotkał się z chłodnym przyjęciem, zwłaszcza ze strony nadawców. Informacji przedstawiane w teledyskach zbliżają je niejednokrotnie do reklam społecznych. Artyści promują nie tylko swoje dokonania, ale także bliskie im idee. W pewnych przypadkach przekraczając granice obyczajowe. Niegdyś szokował filmik prezentujący piosenkę Madonny “Like a Prayer”. Na dzień obecny tolerancja stacji muzycznych jest większa, choćby w większości sytuacji nagość nadal stanowi tabu. W niektórych państwach śmiałe obyczajowo klipy demonstrowane są po 23. Poprzednio - żadnej dosłowności. Jest w tym nieco hipokryzji - teledyski Disco Polo wielu gwiazd muzyki tanecznej przepełnione są wulgarnym erotyzmem. Nie posiada w nich jednakże nagości i to umożliwia wyświetlać je o każdej porze. Teledyski, które z różnorakich względów nie mogą liczyć na częstą prezentację w telewizji, nie są natomiast skazane na niebyt. Popularność teledysku jako gatunku doprowadziła do rozwoju “wtórnego rynku” wideoklipów. W przeciwieństwie do klasycznych reklam, teledyski nie kończą życia w chwili zakończenia promocji albumu. Kilka z nich ma możliwość liczyć na drugie życie na kasetach wideo i płytach DVD. Do ulubionego filmu wracamy rzadko, piosenka może towarzyszyć nam poprzez lata. A coraz najczęściej piosenka to nie tylko muzyka - to też obraz.

Oglądam teledysk DJ Shadowa. Autorem filmowej ilustracji do piosenki jest Wong Kar-Wai, znany również w Polsce reżyser filmowy. Obrazy wydają się kontynuacją tych, które znamy z “Upadłych aniołów”: kolejna historia miłosna w industrialnej scenerii, kolory z ulicznych neonów, ta sama atmosfera, ten sam wizualny styl. Czy “Six Days” to dzieło “całkiem niedobre” od pozostałych utworów hongkońskiego artysty? A może wyłącznie krótsze? Teledysk jest reklamą. Bywa natomiast też sztuką. Przez chwilę. Tak długo, jak trwa piosenka, którą sprzedaje.

W naszym państwie wciąż brakuje przepisów dla technice lekkiego budownictwa szkieletowego. Pomimo iż budownictwo szkieletowe stanowi około pięć% całości jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego, władze nie podjęły tematu opracowania krajowych przepisów w tym zakresie. Brak warunków technicznych wykonywania i odbioru robót dla lekkiego budownictwa szkieletowego stwarza, iż wiele firm/spółek/korporacji buduje domy kanadyjskie według własnego uznania i przekonania. Niestety, nie w każdej chwili zgodny z wymaganiami technologii stosowanej od lat w Stanach Zjednoczonych czy Kanadzie, choć jak się reklamują budują w technice “amerykańskiej” czy “kanadyjskiej”. Niestety wyłącznie tak twierdzą. Że nie jest to kompatybilne z prawdą to już inna sprawa. Nadal liczą na naiwność , który nie czyta “Muratora”, który nie ma dostępu do “Lekkiego Budownictwa Szkieletowego”, który nie jest zorientowany w wymogach technologii budownictwa szkieletowego.

Uwaga ta nie dotyczy, na szczęście, wszystkich spółek wykonawczych. Są bowiem, choć w nie licznej ilości, korporacji, które zupełnie przestrzegają wymogów technologii; stosują drewno suszone komorowo i czterostronnie strugane, stosują wiatroizolację i styropian ryflowany, przestrzegają układu warstw ściany zewnętrznej, dbają o umotywowany dobór materiałów. Takim firmom można zaufać, można i należy powierzyć budowę własnego lokalu.

Nie można jednak powierzyć budowy lokal mieszkalny firmom, które budują lokale z drewna “spod piły” - niesuszonego komorowo i nie struganego, które zamiast paroizolacji czy wiatroizolacji stosują przypadkową folię czy także kleją styropian bezpośrednio do płyty poszycia. Takich korporacji trzeba unikać.

10 przykazań dla budownictwa szkieletowego, które prezentuję powstało w oparciu o fachową literaturę północno amerykańską, w tym “National Housing Code of Canada and Illustrated Guide”, (obowiązujące kanadyjskie przepisy budowlane), czy “Architectural Graphic Standards”, a również w oparciu o bieżąca literaturę, przede wszystkim amerykańską; “Fine Homebuilding”, “The Journal of Light Construction” czy “Professional Builder”.

Przedstawione tu 10 przykazań omawia tylko pobieżnie główne zagadnienia technologii lekkiego budownictwa szkieletowego. W najbliższym czasie “w poszerzonej wersji, ukaże się w osobnym wydaniu. Sądzę, iż wydanie to, wypełni lukę, jaka cały czas istnieje w polskim niemal budowlanym, w zakresie technologii lekkiego budownictwa szkieletowego.

W naszym państwie wciąż brakuje przepisów dla technice lekkiego budownictwa szkieletowego. Pomimo iż budownictwo szkieletowe stanowi mniej więcej pięć% całości jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego, władze nie podjęły tematu opracowania krajowych przepisów w tym zakresie. Brak warunków technicznych wykonywania i odbioru robót dla lekkiego budownictwa szkieletowego sprawia, iż wiele korporacji buduje domy kanadyjskie według własnego uznania i przekonania. Niestety, nie zawsze w zgodzie z założeniami technologii stosowanej od lat w USA czy Kanadzie, choć jak się reklamują budują w technologii “amerykańskiej” czy “kanadyjskiej”. Niestety jedynie tak twierdzą. Że nie jest to zgodne z prawdą to już inna sprawa. Cały czas liczą na naiwność współudziałowca inwestycji, który nie czyta “Muratora”, który nie posiada dostępu do “Lekkiego Budownictwa Szkieletowego”, który nie jest zorientowany w wymogach technologii budownictwa szkieletowego.

Uwaga ta nie dotyczy, na szczęście, wszystkich spółek wykonawczych. Są bowiem, choćby w nie licznej ilości, firmy, które całkowicie przestrzegają wymagań technologii; stosują drewno suszone komorowo i czterostronnie strugane, stosują wiatroizolację i styropian ryflowany, przestrzegają układu warstw ściany zewnętrznej, dbają o uzasadniony wyselekcjonowanie materiałów. Takim firmom można zaufać, można i należy powierzyć budowę swojego lokalu.

Nie można jednakże powierzyć tworzenia mieszkanie firmom, które budują lokale z drewna “spod piły” - niesuszonego komorowo i nie struganego, które zamiast paroizolacji czy wiatroizolacji stosują przypadkową folię czy też kleją styropian wprost do płyty poszycia. Takich firm trzeba unikać.

10 przykazań dla budownictwa szkieletowego, które prezentuję powstało w oparciu o fachową literaturę północno amerykańską, w tym “National Housing Code of Canada and Illustrated Guide”, (aktualne kanadyjskie przepisy budowlane), czy “Architectural Graphic Standards”, a także w oparciu o bieżąca literaturę, głównie amerykańską; “Fine Homebuilding”, “The Journal of Light Construction” czy “Professional Builder”.

Przedstawione tu 10 przykazań omawia wyłącznie pobieżnie główne zagadnienia technologii lekkiego budownictwa szkieletowego. W najbliższym czasie “w poszerzonej wersji, ukaże się w osobnym wydaniu. Sądzę, iż wydanie to, wypełni lukę, jaka cały czas istnieje w polskim prawie że budowlanym, w zakresie technologii lekkiego budownictwa szkieletowego.

Nader często chcemy ubezpieczyć powierzchnie metalowe przed korozją. Dotyczy to przede wszystkim metali, które narażone są na działalność czynników zewnętrznych takich jak właśnie wilgoć. Czasem potrzebna jest także obróbka metali, która poprawi ich walory estetyczne, najlepiej węc, by te 2 efekty osiągnąć za jednym razem .

Można się na przykład zadecydować na anodowanie a więc inaczej elektrolityczna oksydacja to proces obróbki powierzchni metali. Anodowanie śląskie polega na wytworzeniu na metalu powierzchni tlenku w procesie elektrolitycznym. Temu procesowi na ogół poddaje się powierzchnie aluminiowe, stalowe, tytanowe i z domieszką magnezu. Natomiast proces o nazwie barwienie aluminium, na pozór nie dotyczy tylko zmiany jego barwy, ale także sprawia, iż aluminium może osiągnąć połysk, , ale także trwałość antykorozyjną. Barwienie aluminium | wolno wykonać w warunkach domowych, jednakowoż najlepiej tę kwestię powierzyć specjalistom.

Cynowanie polega na pokrywaniu wybranych powierzchni metali powłoką pierwiastka cyny. Cynowanie śląskie nadaje metalom przede wszystkim właściwości antykorozyjne, wobec tego ta metoda konserwacji metali jest bardzo popularna, choćby w przemyśle spożywczym . Ważnym miejscem przy procesie galwanizacji jest także .

Małgorzata Lisowska-Magdziarz zatytułowała swoją książkę o przemyśle muzycznym “Bunt na marketing”. Tytuł ten perfekcyjnie oddaje współzależność pośród tym przemysłem a obszarem kontrkultury, do którego należy wielu wykonawców prezentujących własne teledyski POP w MTV. Przemysł muzyczny na 100% żeruje na kontrkulturze i wchłania wszystko to, co może przynieść profity. Zależność nie jest natomiast tak prosta. Artyści, deklarujący przynależność do terenu kultury alternatywnej, nie stronią wcale od związków z - używając marksistowskiego terminu - “przemysłem kulturowym”. Jest on bowiem dla nich paradoksalnie jedynym kanałem, dzięki któremu radykalne idee mogą trafiać do szerokiego kręgu odbiorców. Teledysk nadaje się do tego celu najlepiej.
Jednym z takich artystów jest oczywiście Thom Yorke, lider grupy Radiohead, z płyty na płytę stawiającej słuchaczom coraz większe wyzwania. Ich teledyski, należące do ekstraklasy gatunku, pokazywane są w stacjach muzycznych. Płyty Natomiast dystrybuowane są poprzez duży koncern, zapewniający ich dostępność niemal w każdym sklepie muzycznym na świecie. Zdaniem Yorke’a zgoda na obecność w mediach nie musi oznaczać artystycznych kompromisów - bunt jest doskonałym towarem.

Postawa Thoma Yorke’a odzwierciedla poglądy znacznej części artystów, określających siebie jako alternatywnych. Jednakże oczywiście nie wszystkich. Muzycy pochodzącej z Seattle i wywodzącej się z “podziemia” grupy Pearl Jam po sukcesie albumu “Ten” postanowili zrezygnować z promocji w telewizji. Nie kręcili więcej teledysków, unikali występów w studiach. Rynek, a również presja samych fanów, wymusiły natomiast na nich przeróbkę poglądów. Nieobecność w mediach stała się bowiem przyczyną zredukowania popularności grupy, a też - paradoksalnie - obniżenia artystycznego poziomu jej dokonań. Brak odzewu ze strony odbiorców zrodził frustrację, ta zaś doprowadziła do twórczej niemocy. Wielu muzyków wybiera inną drogę. Skoro teledysk jest nieomalże koniecznym elementem promocji albumu, dlaczego nie uczynić z niego kolejnego kanału wypowiedzi artystycznej? Coraz w większości sytuacji czasem artystę rozpoznajemy nie tylko po jego typu muzycznym, niemniej jednak teraz po rodzaju jego teledysków, które powstają pod jego kontrolą. W ten metodę teledyski traktuje islandzka piosenkarka Björk, współpracująca z najlepszymi reżyserami, niejednokrotnie - jak Spike Jonze - znanymi dzięki osiągnięciom w dziedzinie filmu fabularnego.
W skrajnych przypadkach muzycy sami odpowiadają za kształt teledysków. Dotyczy to nie tylko artystów początkujących, którzy po prostu nie maja innego wyjścia. Dla niektórych jest to kwestia świadomego wyboru. Prawie każdy, kto zetknął się choć raz z teledyskami grupy Tool, przyzna, że oferowana poprzez nią fuzja obrazu i dźwięku osiąga prawdziwe wyżyny. Muzycy grupy tworzą od lat fantasmagoryczne filmy animowane bliskie dokonaniom Braci Quay. To jednakże jedynie pierwsze skojarzenie, ustępujące śpiesznie fascynacji niezwykłą wyobraźnią, a również fenomenalną bezpośrednio techniką, opartą na klasycznych i fantastycznie pracochłonnych technikach animacyjnych.

Małgorzata Lisowska-Magdziarz zatytułowała własną książkę o przemyśle muzycznym “Bunt na marketing”. Tytuł ten idealnie oddaje zależność w gronie tym przemysłem a obszarem kontrkultury, do którego należy wielu wykonawców prezentujących osobiste teledyski w MTV. Przemysł muzyczny na pewno żeruje na kontrkulturze i wchłania wszystko to, co może przynieść profity. Współzależność nie jest jednakże tak prosta. Artyści, deklarujący przynależność do obszaru kultury alternatywnej, nie stronią wcale od związków z - korzystając z marksistowskiego terminu - “przemysłem kulturowym”. Jest on bowiem dla nich paradoksalnie jedynym kanałem, dzięki któremu radykalne idee mogą trafiać do szerokiego kręgu odbiorców. Teledysk nadaje się do tego celu najlepiej.
Jednym z takich artystów jest z pewnością Thom Yorke, lider grupy Radiohead, z płyty na płytę stawiającej słuchaczom coraz większe wyzwania. Ich teledyski, należące do ekstraklasy gatunku, ilustrujące są w stacjach muzycznych. Płyty zaś dystrybuowane są przez duży koncern, zapewniający ich dostępność nieomalże w każdym sklepie muzycznym na świecie. Zdaniem Yorke’a zgoda na obecność w mediach nie musi oznaczać artystycznych kompromisów - bunt jest doskonałym towarem.

Postawa Thoma Yorke’a odzwierciedla poglądy znacznej części artystów, określających siebie jako alternatywnych. Jednakże ze stuprocentową pewnością nie wszystkich. Muzycy pochodzącej z Seattle i wywodzącej się z “podziemia” grupy Pearl Jam po sukcesie albumu “Ten” postanowili zrezygnować z promocji w telewizji. Nie kręcili więcej teledysków, unikali występów w studiach. Rynek, a również presja samych fanów, wymusiły jednakże na nich konwersję poglądów. Nieobecność w mediach stała się bowiem przyczyną spadku popularności grupy, a też - paradoksalnie - obniżenia artystycznego poziomu jej dokonań. Brak odzewu ze strony odbiorców zrodził frustrację, ta zaś doprowadziła do twórczej niemocy. Wielu muzyków wybiera inną drogę. Skoro teledysk jest nieomalże koniecznym elementem promocji albumu, dlaczego nie uczynić z niego kolejnego kanału wypowiedzi artystycznej? Coraz w większości sytuacji w pewnych sytuacjach artystę rozpoznajemy nie tylko po jego typu muzycznym, niemniej jednak aktualnie po typu jego teledysków, które powstają pod jego kontrolą. W ten sposób teledyski traktuje islandzka piosenkarka Björk, współpracująca z najlepszymi reżyserami, niejednokrotnie - jak Spike Jonze - znanymi dzięki osiągnięciom w dziedzinie filmu fabularnego.
W skrajnych przypadkach muzycy sami odpowiadają za kształt teledysków. Dotyczy to nie tylko artystów rozpoczynających, którzy zwyczajnie nie maja innego wyjścia. Dla niektórych jest to kwestia świadomego wyboru. Właściwie każdy, kto zetknął się choćby raz z teledyskami grupy Tool, przyzna, że proponowana przez nią fuzja obrazu i dźwięku osiąga prawdziwe wyżyny. Muzycy grupy tworzą od lat fantasmagoryczne filmy animowane bliskie dokonaniom Braci Quay. To natomiast tylko pierwsze skojarzenie, ustępujące śpiesznie fascynacji niezwykłą wyobraźnią, a także fenomenalną wprost techniką, opartą na klasycznych i nieprawdopodobnie pracochłonnych technikach animacyjnych.

Formuła teledysku jest niesłychanie pojemna. Zwykle jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, ale wręcz czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do współcześnie pamiętamy przykładowo rozbudowany klip do piosenki “Thriller”. Ograniczenia nie obowiązują także na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednak takie, w których wykonawca się nie pojawia. teledyski POP mogą opowiadać nieproste historie, albo po prostu czarować fotografiami bliskimi abstrakcji. Również rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane - teledysk korzysta wręcz z form eksperymentalnych.
Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie znaczy konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk jednak wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy niekiedy czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage’a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta.

Teledysk powinno się do gruntu “komercyjnej awangardy” - jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja zaś sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki “Rocking Around the Clock” (1987), wytłumacza to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie metodę nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do gruntu postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest zatem z definicji formą pasożytniczą. Co więcej, strategie w nim stosowane umożliwiają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko “adaptacjami” utworów muzycznych, w większości wypadków odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany “Thriller” Michaela Jacksona był próbą wykorzystania konwencji gatunkowej, są także teledyski Disco Polo odwołujące się do konkretnego filmu, częstokroć wtedy, gdy piosenka pochodzi z jego ścieżki dźwiękowej.

Współczesna telewizja za każdym razem próbuje coś sprzedać. Nie tylko ta z definicji komercyjna. Telewizja publiczna, jeżeli już nie chce zostać zepchnięta na margines, musi z komercyjną konkurować. A konkurencja oznacza uczestnictwo w rynku. Ten zaś nie ma możliwość istnieć bez sprzedaży. Co sprzedaje telewizja? Oglądając Polsat, TVN czy Music Television widz wierzy, że filmy czy programy rozrywkowe nic go nie kosztują. Nie płaci przecież abonamentu, musi jedynie przeznaczyć chwilę sugestie reklamom, od których zresztą może uciec, korzystając z nadajnika zdalnego sterowania. Niemniej jednak widz nie jest tu stroną transakcji - on sam jest towarem, “kupowanym” poprzez reklamodawców, kierujących się wynikami oglądalności. Audycje nie są w telewizji misją, lecz środkiem do osiągnięcia ekonomicznego sukcesu.

Na 1szy rzut oka teledysk nie różni się w znaczący metodę od innych audycji. Jest wyłącznie krótszy od większości z nich. Gdy natomiast zastanowimy się nad jego rolą, zauważymy, że jest ona podwójnie komercyjna. Do przeszłości należą czasy, kiedy teledysk był wyłącznie “wypełniaczem”. Dziś już nie tylko stacje muzyczne zdają sobie sprawę z jego marketingowego potencjału. Rolą teledysku jest bowiem przede wszystkim upowszechnianie produktu, jakim jest płyta danego wykonawcy. Teledysk jest zatem reklamą. Inną w formie niż tradycyjne spoty, niemniej jednak jednakże reklamą. Kłopot w tym, że stacje muzyczne nie rezygnują ze struktury charakterystycznej dla innych telewizji komercyjnych: także tu detale programu (w tym przypadku głównie teledyski Doda) przedzielone są blokami reklamowymi, wielokrotnie zresztą promującymi płyty wykonawców, których piosenki nadano ledwie kilka minut poprzednio. To poza tym pogłębia wrażenie, że teledysk jest formą “bezinteresowną”. Czy więc klipy są perfidnie zamaskowaną kryptoreklamą? I tak, i nie. Tak - bo promują produkt, udając, że tego nie czynią. Nie - gdyż korzyść, jaką dają odbiorcy, jest daleko większa niż ta, która płynie z klasycznej reklamy. Teledyski Dance, niezależnie od swoich komercyjnych planów, bawią i dostarczają rozrywki. Bywa zaś, że wkraczają na grunt prawdziwej sztuki.