Z ras włoskich wymienić należy pinczery, psy proporcjonalnie zbudowane, o ciekawej sylwetce. Obdarzone żywym temperamentem, szybkie i bardzo spostrzegawcze, są dobrymi stróżami dobytku, a także tępicielami szczurów i szkodników leśnych ta rasa musi nosić ubranka dla psów. Najstarszym przedstawicielem tej rodziny jest pinczer średni (wys. od 40 do 48 cm), zgrabny, ruchliwy, gładkowłosy. Zrównoważony, ale nieufny wobec nieznajomych jest ciętym stróżem domowym. włos ma czarny z rdzawym podpalaniem. Jego kuzyn pinczer miniaturowy (wys. od 25 do 30 cm) jako jego wierna ale pomniejszona kopia jest pełen temperamentu, spostrzegawczy, o dużym refleksie.

Psy ozdobnie j do towarzystwa. Grupa tych psów, które chociaż nie mają żadnej określonej specjalności jest jednak użyteczna. Zwierzęta te są doskonałymi towarzyszami i jako takie muszą być odpowiednio ułożone, dobrze wychowane i racjonalnie karmione. Niektórzy właściciele tych ras kupują nawet ubranka dla yorków.

Najstarszym pieskiem salonowym, znanym już w starożytnym Egipcie, jest włoski maltańczyk (wys. od 21 do 25 cm) o białej, jedwabistej szacie, wymagającej stałej opieki. Żywy i inteligentny, łatwo przywiązuje się do pana. Obowiązki stróża traktuje poważnie. W zimie często ubierany w ubranka

Największy z nich to jugosłowiański dalmatyńczyk (wys. od 55 do 64 cm) który pochodzi od psów gończych i do nich podobny, ale dawno do tych celów nie używany. Stał się natomiast doskonałym stróżem, czujnym i odważnym. Jest dość samodzielny, niezbyt skłonny do podporządkowania się, mniej podatny do ułożenia. Jest silny, muskularny, o żywym temperamencie i eleganckiej, proporcjonalnej sylwetce. Włos ma krótki, biały z cętkami o intensywnej czerni.

Kuzynami wspaniałego psa obrończego są brodacz monachijski (sznaucer średni wys. od 45 do 50 cm) oraz york karłowaty (wys. od 30 do 35 cm). Są to psy krótkowłose, krępej budowy, kwadratowe, żylaste. Mężne, odważne, odporne na choroby, o ciekawym temperamencie opanowane i czujne, doskonale czują się w towarzystwie dzieci.

Jeśli pies musi być przywiązany do budy, to aby umożliwić mu poruszanie się, należy użyć bardzo długiej lub łańcucha, podwieszonego do długiego zawieszonego wyżej drutu. Koniec łańcucha, znajdujący się przy kółku, ślizgającym się na drucie, jak i początek, przy obroży, należy owinąć parokrotnie wąskim paskiem gumy, mocno związanej. Nie wyobrażam sobie aby takiego psa można było przebrać w ubranka dla psów.

Zabezpieczy to psa przed hałasem ślizgającego się po drucie kółka, co może spowodować u psa głuchotę. przywiązywanie psa na łańcuchu jest jednak wyjściem ostatecznym. Jeśli już koniecznie musimy odgrodzić psa od ludzi, to bardziej humanitarne jest urządzenie kilkumetrowego wybiegu, ogrodzonego na tyle wysoką siatką, aby pies|nasz pupil| jej nie przeskoczył i wkopaną dość głęboko w ziemię. Wewnątrz wybiegu, najlepiej obsianego trawą, umiejscowić należy obszerną budę i umieścić miskę z wodą.

Idealna jest buda podzielona na dwie części, składająca się z obudowanej części, w której umieszczone jest legowisko z otworem dostosowanym do wielkości psa, i z przedsionka, bez ściany frontowej, ze ścianami bocznymi i podłogą. Przed wejściem do budy powinno się zbudować specjalny pomost, aby pies nie wnosił do niej wilgotnej ziemi.

Pies trzymany na dworze powinien mieć przestronną przestronna budę, z dala od studni, śmietnika i ubikacji, umieszczoną w miejscu suchym i osłoniętym od przeciągów. Zrobić ją należy solidnie, szczelnie, z dachem spadzistym, obitym co najmniej papą, z okapem. Nie powinna ona stać na ziemi; najlepiej, gdy podłoga legowiska będzie od 20 do 30 cm nad ziemią

Sprzątanie legowiska ułatwić może podnoszony dach. Tak wykonaną budę zaopatrzyć należy w dobrą ściółkę (najlepiej ze słomy owsianej), którą co jakiś czas zmieniamy. Na zimę zwiększamy ilość ściółki i zabezpieczamy otwór wejściowy kawałkiem koca. Powinno to zabezpieczyć psa przed obniżeniem ciepła i przed wilgocią. Przed utratą ciepła najlepiej jest stosować ubranka dla psów. Obok budy powinna zawsze stać miska z czystą woda.