Najczęściej plany o budowie snują młodzi ludzie w określonym przedziale wiekowym. Żeby zbudować dom trzeba mieć zapał, energię i motywację oraz możliwości finansowe lub zapewniające spłatę kredytu.Nawet Ci ludzie dla których rodzinne domy jednorodzinne nie zawsze były sielankowym miejscem mają w sobie tęsknotę za stworzeniem własnych które będą ciepłe i prawdziwe takie będą dla ich rodziny, dla ich dzieci. Jeżeli plany rodziny nie obejmują wariantu mieszkania wspólnie rodziców i dorosłych dzieci to wiadomo, że buduje się wyłącznie domy jednorodzinne takie, które będą możliwe do utrzymania przez jedną rodzinę i zapewnią dostateczną przestrzeń. Są wśród ludzi różne charaktery i różnie się układają kontakty w rodzinie. Dla niektórych z nich jest bardzo korzystny i dobry układ,że mieszkają razem, czy w pobliżu rodziców bo mają możliwość im pomagać i sami korzystać z ich wsparcia przy opiece nad dziećmi. Po podjęciu decyzji jest długa droga do własnego domu. Zaczyna się oglądać projekty domów, wybiera działkę, rozeznaje się rynek materiałów budowlanych i wykonawców. To jest świetna przygoda, jak każda z adrenaliną i kosztowna.Właściwie niewiele spraw w życiu człowieka toczy sie zupełnie samoistnie na wiele ma jednak zdecydowany wpływ i od tego jaki nada im bieg zależy w dużej mierze ich sukces lub porażka. Jedną z takich poważnych życiowych spraw jest właśnie budowa domu. To przodkowie podejmowali tę trudną decyzję, która jest wielokrotnie dobrodziejstwem i zapewnieniem lepszego życia nawet dla kilku następnych pokoleń. Jak spojrzy się na przestrzeń wielu lat i fakt, że w tej rodzinie dziad, ojciec i syn mają dobrą sytuację mieszkaniową to można tylko brać z nich przykład. W myśl zasady, że brudy pierze się we własnym domu, niewiele spraw wychodziło na zewnątrz. Problemy z którymi borykały się młode kobiety pomagały im najczęściej rozwiązywać doświadczone babcie a nie tak jak teraz równie niedoświadczone koleżanki. Rodzina wielopokoleniowa mogła być nawet nie we wszystkim zgodna ale zawsze w przypadku problemów stali za sobą murem. Najlepiej i najbezpieczniej było jak poza mury domu nie wyciekały tajemnice i sekrety rodzinne, nie było plotek i pomówień. W domach wielopokoleniowych uczono sie prawdziwych życiowych emocji i tych złych oraz walki z nimi i tych dobrych i przekazywania ich młodszym pokoleniom. Samodzielne mieszkania nie mają tej duszy, jedno pokolenie nie potrafi wytworzyć tylu emocji.