Możliwe też jest, że protoplastą yorka był wilk, którego człowiek obłaskawił około 18000 lat temu. Wilka jednak nigdy udomowić się nie udało. Ma on z psem wiele podobieństw morfologicznych, występował zawsze w różnych szerokościach geograficznych i mógł jednocześnie przyczynić się do powstania wielu ras psów. Do tego konieczna byłaby jednak ingerencja człowieka.

Najważniejszą cechą atawistyczną psa jest instynkt bytu w stadzie. Tak jak dzikim przodkom, do życia potrzebna mu jest przynależność do stada i podporządkowanie się przywódcy, którym najczęściej jest osoba pełniąca tę rolę także w grupie ludzkiej.

Pies przed zaśnięciem drepce w kółko i wydeptuje sobie wygodne legowisko, a następnie zwija się w kłębek żyjący dziko yorkshire terrier narażony był na zasadzkę ze strony wrogów. Zwijając się w kłębek chronił delikatne części swego ciała, jak gardło, jądra, łapy, przed uszkodzęniem.

Do innych cech atawistycznych, pochodzących ze sposobu życia dzikiego stada, należy zaliczyć zakopywanie lub ukrywanie po kątach resztek niezjedzonego pożywienia. W stepie nie co dzień udawało się zdobyć pożywienie i to, co zostało, należało mądrze schować.

Mógł też nasz pies domowy wywodzić się od psa pierwotnego, którego ślady można znaleźć z okresu sprzed 5000 lat, lub też jest on wynikiem krzyżówek między tymi trzema zwierzętami, ma bowiem z nimi najwięcej cech zbieżnych, zarówno anatomicznych, jak i charakterologicznych.